Het grootste probleem bij het imiteren van biologische beweging mechanisme is veelal de aandrijving. De meeste gebruikte methode in hedendaagse robots bestaat uit het gebruik van elektro motoren als aandrijving. Elektro motoren zijn gemakkelijk verkrijgbaar en relatief simpel aan te sturen middels encoders en stappen algoritmen.Elektro motoren zijn ook gemakkelijk te implementeren omdat ze enkel elektronische aansluitingen nodig hebben om te functioneren. Maar elektro motoren hebben ook een aantal nadelen met namen is de kracht-tot-gewicht ratio veel lager dan pneumatische of hydraulische toepassingen. Op het terrein van lopende robots is het gewicht ontzettend belangrijk, een teveel aan gewicht beperkt de toepassingen. Normaal gezien hebben elektronische systemen een kracht-tot-gewicht ratio van 50-100 W/kg tegenover 100-200 W/kg ratio van hydraulische systemen. Ook het verschil van rotatie bij een elektro motor tot de trek en duw beweging van een hydraulisch systeem. De trek en duw methode ligt veel dichter bij de biologische werking van spieren en gewrichten.terug Een wiel is effectief op een vlakke ondergrond, maar zodra er onbekende situaties en omgevingen verkend worden is het wiel niet de meest betrouwbare methode. Zodra een wiel een obstakel tegenkomt dat hoger is dan haar as dan zal het hier met geen enkele mogelijkheid overheen kunnen manoeuvreren. Poten echter, kun je optillen en herplaatsen om vervolgens de rest van het lichaam over het obstakel te tillen. Om stabiel te kunnen staan heeft een insect geïmiteerde robot minimaal drie poten nodig, zes poten zoals de kakkerlak is daarom ideaal. Net als een insect in de natuur, zal een biomimic robot de functie over een poot kunnen verliezen en zonder problemen moeten voort bewegen.

Cockroach robot V
Tijdens de loopbeweging bewegen de zes poten van de kakkerlak niet allemaal op dezelfde manier, ze hebben allen een eigen rol. De twee voorpoten hebben meer rotatie punten dan de vier andere poten. Als een kakkerlak een obstakel tegenkomt dan gebruikt het zijn sensoren om de hoogte te vergelijken met de visuele input van zijn ogen. De voorpoten worden opgericht naar de rand van het object, door het lichaam te buigen worden de poten nog hoger opgericht en kan de kakkerlak tweemaal haar eigen hoogte bereiken. Met de voorpoten en de daaraan bevestigde weerhaken zet de kakkerlak kracht op de rand, tegelijkertijd lopen de andere poten dichter naar de rand toe. Door met de achterpoten kracht te zetten komen de twee middelste poten van de grond en kunnen ook zij de rand bereiken. De kracht van de voor en middelste poten is genoeg om de achterpoten op het object te tillen en zijn pad te vervolgen. terug Is de meest recente robot van de Western reserve university, de gewrichten en spier opbouw van de poten is vrijwel gelijk aan die van een biologische kakkerlak. Hoewel het nog enige tijd duurt word het mogelijk deze robot te laten lopen als een kakkerlak, de anatomische structuur is volkomen op deze mogelijkheid voorbereid.

Wachten is het op de resultaten van de onderzoeken die momenteel worden uitgevoerd, en de daarop volgende programmatuur en in de toekomst kan het dan zo zijn dat de mechanische kakkerlak defensie gaat helpen met het opruimen van mijnen, of hele kolonies mechanische kakkerlakken verkennen een onbekende planeet, maar gewapend met verschillende apparatuur kunnen ze ook ingezet worden bij het opsporen van mensen in o.a. rampgebieden.

Bron : Western reserve university & Robot V